Futbolowe wstawki w filmach fabularnych (3)

Teraz Czechy. Dwie propozycje z tego kraju: filmu starszego i bardziej współczesnego.

Cechą łączącą w obu przypadkach jest AC Sparta Praha.

„Ecce homo Homolka” (1969)/ „Straszne skutki awarii telewizora”

Klasyka „Czechosłowackiej Nowej Fali” i pierwsza część trylogii o rodzinie Homolków, której reżyserem jest Jaroslav Papoušek.

Przyznaję – porwał mnie od pierwszego ujęcia. I nie puścił praktycznie do samego końca. Oglądałem go całkiem niedawno, więc moje wrażenia są dość świeże.

W skrócie: kilkuosobowa rodzina z Pragi wybiera się w wolny ciepły dzień do lasu na wycieczkę. Chwile relaksu zostają jednak zakłócone przez pewien incydent i z tego całego wypadu Homolkowie chcą czym prędzej wracać.

Po powrocie czeka ich kolejny dylemat – mianowicie, jak spędzić resztę dnia. Między domownikami dochodzi do spięć, ponieważ zdania są podzielone. Ojciec najchętniej wybrałby się z synem na mecz piłki nożnej (koniecznie z udziałem drużyny z Letnej), lecz żona tego drugiego ma całkiem inne plany. Różnic między nimi nie brakuje, za to zgodności już mniej.

Na uwagę zasługuje wprost koncertowa rola Josefa Šebánka, który wcielił się w postać Ludvy, będąc jednocześnie ojcem, dziadkiem, taksówkarzem i upartym pretendentem do miana głowy rodziny.

Kolejna zaleta dzieła Papouška to zdjęcia, dość wystudiowane zresztą, za które odpowiadał słowacki operator Jozef Ort-Snep.

Siłą tego filmu jest też, jak gdyby, podstawienie lustra, w którym każdy przeciętny człowiek mógłby się przeglądać. A co by wówczas zobaczył? Niewykluczone, że siebie prawdziwego…

„Horem pádem” (2004)/ „Na złamanie karku”

W przeciwieństwie do pierwszego tytułu film Jana Hřebejka widziałem parę ładnych lat temu.
Jego bohaterem, na którego chciałbym zwrócić uwagę, jest František Fikes – w tej roli nieoceniony Jiří Macháček, oddany fan Sparty.

W wielu opisach stoi, że to chuligan, rasista i nie wiadomo kto jeszcze. A jaki jest naprawdę i jak zareaguje na wieść o dziecku, którego ojcem nie jest?

Fabuła jest zawiła. I zawiera w sobie cechy dramatu, komedii, a nawet wątku kryminalnego.

Hřebejk, jak zwykle, nie unika trudnych tematów. Porusza w swoich filmach złożone problemy, z jakimi muszą mierzyć się zwyczajni ludzie. Przeważnie nie podsuwa prostych odpowiedzi czy rozwiązań. Za to, myślę, jest ceniony.

W niepisanej konfrontacji tych dwóch krótko przedstawionych filmów wygrywa u mnie ten pierwszy. Za to zachęcam do obejrzenia jednego i drugiego. Są, po prostu, godne uwagi. Mogą sprawić, że czas przed ekranem nie będzie należał do straconych.

A co do klubów z Pragi – prywatnie wolę Slavię, z jej niestandardowym przydomkiem – Sešívaní (co znaczy „Zszyci”), ale to nawiasem mówiąc.

Paweł Król

  • Marcin Wandzel

    Uwielbiam ten drugi film. Teraz kin czeskie spuściło z tonu, ale całkiem niedawno było po prostu najlepsze w Europie.

    • Paweł Król

      Z nowszych (odpowiednio 2016 i 2017), filmy Nauczycielka i Kobieta z lodu całkiem do rzeczy.

  • Grzegorz Ziarkowski

    Dawno nie oglądałem czeskiego kina. Po mundialu będzie trzeba odrobić zaległości.

  • Piciarm

    niestety obu nie widziałem filmów…
    ale często się tutaj wypowiadacie o czeskim kinie więc pewnie warto to zobaczyć…
    w ” Skrzydlate świnie ” pamiętam też był łobuz i dziecko w drodze… ale tamto to była szmira nie wiem jak dałem radę do końca filmu wytrwać.
    zresztą oglądam mecze, rodzina ma już dość he, he więc ostatnio to, co środę oglądaliśmy z żonką „Obcego” ; od 1 części do 4, leciało na Metro TV
    klasyka horroru, s-f …
    super