Jak „Kolejorz” mistrzostwa Polski bronił
Kiedyś to było! Różnica goli i „niedziela cudów”. A w tym roku? Nuda, Panie…
Gratulacje zewsząd płyną do stolicy Wielkopolski – Lech Poznań po raz 10. w historii zdobył mistrzostwo Polski. Jednocześnie „Kolejorz” po raz trzeci obronił tytuł. Poznaniakom udała się ta sztuka w roku 1984, roku 1993 oraz w 2026. Nie udało się obronić tytułu mistrza Polski w roku 1991 (mistrzostwo zdobyło rewelacyjne Zagłębie Lubin, Lech był 6.), 2011 (na podium znalazły się Wisła Kraków, Śląsk Wrocław i Legia Warszawa) i w 2016 („Kolejorz” finiszował dopiero na 7. pozycji, mistrzem została Legia).
W ledwie zakończonym mistrzowskim sezonie podopieczni Duńczyka Nielsa Friedriksena połączyli udaną grę w europejskich pucharach (porażka z Szachtarem Donieck w 1/8 finału Ligi Konferencji Europy) z dobrą grą w lidze. Choć liga przypominała wyścig żółwi, Lech mobilizował się na najważniejsze ligowe pojedynki i ich nie przegrywał: z Legią Warszawa było 0:0 i 4:0, z Rakowem Częstochowa 2:2 i 4:3, z Jagiellonią Białystok 2:2 i 0:0. Lech zapewnił sobie mistrzowski tytuł na dwie kolejki przed końcem i była to… najbardziej spokojna i normalna obrona tytułu w historii mistrzostw „Kolejorza”.
Jak było w dwóch poprzednich przypadkach?
Sezon 1983/84 – różnica bramek
W 1983 roku Lech pod wodzą Wojciecha Łazarka wywalczył swój pierwszy tytuł mistrza Polski o punkt wyprzedzając Widzew Łódź. Łodzianie byli wówczas półfinalistą Pucharu Europy. Podium uzupełnił chorzowski Ruch. Ważnymi graczami tamtego „Kolejorza” byli bramkarze Piotr Mowlik i Zbigniew Pleśnierowicz, obrońcy Hieronim Barczak, Krzysztof Pawlak i Andrzej Strugarek, pomocnicy Janusz Kupcewicz, Józef Adamiec i Józef Szewczyk oraz król strzelców tamtego sezonu, Mirosław Okoński.
Sezon później Lech obronił mistrzowski tytuł. Stało się to w okolicznościach nader osobliwych – w lidze łeb w łeb Poznaniacy szli z Widzewem. Oba zespoły potykały się i wywracały w najmniej oczekiwanych momentach. W ostatniej kolejce Widzew wygrał z Legią 1:0, zaś prowadzony przez Łazarka Lech zremisował z Pogonią Szczecin 1:1. Oba zespoły na finiszu miały po 42 punkty. Lepszy bilans bezpośrednich spotkań miał Widzew – wygrał 2:0 u siebie i 1:0 w Poznaniu. Ale nie one decydowały o mistrzowskim tytule. Decydowała… różnica goli. „Kolejorz” miał bilans 47-21 (plus 26), Widzew 43-25 (plus 18). I tenże bilans zadecydował o obronie tytułu przez Lecha.
W 1984 roku mistrzami Polski zostali:
Bramkarze: Ryszard Jankowski (0/0), Zbigniew Pleśnierowicz (30/0).
Obrońcy: Hieronim Barczak (29/0), Czesław Jakołcewicz (29/3), Waldemar Kryger (0/0), Damian Łukasik (19/3), Janusz Małek (0/0), Sławomir Najtkowski (0/0), Bogusław Oblewski (19/4), Krzysztof Pawlak (30/1), Andrzej Strugarek (5/0), Ryszard Szewczyk (26/1), Tadeusz Wiśniewski (1/0).
Pomocnicy: Józef Adamiec (20/2), Jarosław Araszkiewicz (6/1), Wojciech Jarzyński (1/0), Dariusz Kofnyt (11/0), Jerzy Krzyżanowski (0/0), Grzegorz Łazarek (1/0), Henryk Miłoszewicz (25/9), Rafał Stroiński (7/0), Józef Szewczyk (10/0).
Napastnicy: Jacek Bąk I (29/2), Grzegorz Kapica (21/7), Mariusz Niewiadomski (30/4), Mirosław Okoński (30/10).
Sezon 1992/93 – niedziela cudów
W 1992 roku pod wodzą Henryka Apostela Poznaniacy sięgnęli po czwarty w historii tytuł mistrza Polski. „Kolejorz” o pięć punktów wyprzedził GKS Katowice i o sześć Widzew Łódź i Górnik Zabrze. We wszystkich meczach zagrali bramkarz Kazimierz Sidorczuk oraz pomocnicy Dariusz Skrzypczak i Jerzy Podbrożny (najlepszy strzelec: 20 goli). Jeden mecz opuścił Mirosław Trzeciak, po trzy Marek Rzepka, Ryszard Remień oraz Kazimierz Moskal. Nieco mniej grał przyszły król strzelców igrzysk olimpijskich w Barcelonie, Andrzej Juskowiak.
W kwietniu 1993 roku z powodów zdrowotnych z Lecha odszedł trener Apostel. Zastąpił go medalista mistrzostw świata 1974, Roman Jakóbczak. Przed ostatnią kolejką Lech zajmował trzecie miejsce w tabeli, mając punkt straty do Legii Warszawa i ŁKS Łódź. W ostatniej serii Poznaniacy zremisowali 3:3 z łódzkim Widzewem.
Tymczasem Legia i ŁKS urządziły sobie strzelecki wyścig – Legia wygrała w Krakowie z Wisłą 6:0, ŁKS rozbił u siebie Olimpię Poznań 7:1. Bramkowy pojedynek śmierdział na kilometr ustawieniem meczów i wywołał ogromne kontrowersje. Ostatecznie Polski Związek Piłki Nożnej odebrał Legii tytuł mistrzowski, ŁKS-owi wicemistrzostwo, a tytuł przyznał trzecim w tabeli lechitom. W ten sposób Poznaniacy po raz drugi w historii obronili tytuł. O tej pamiętnej kolejce Canal Plus nakręcił nawet serial (przyznam, że spodziewałem się więcej…) „Niedziela cudów”.
W 1993 roku dla „Kolejorza” tytuł wywalczyli:
Bramkarze: Krzysztof Apolinarski (0/0), Jacek Przybylski (5/0), Kazimierz Sidorczuk (29/0).
Obrońcy: Tomasz Augustyniak (0/0), Jacek Bąk II (28/0), Przemysław Bereszyński (24/0), Marcin Drajer (0/0), Michał Gębura (1/0), Czesław Jakołcewicz (1/0), Ihor Kornijeć (14/0), Waldemar Kryger (27/0), Damian Łukasik (17/2), Marek Rzepka (31/1), Paweł Wojtala (19/0).
Pomocnicy: Jarosław Araszkiewicz (16/5), Jerzy Brzęczek (29/3), Dariusz Kofnyt (16/0), Kazimierz Moskal (34/10), Krzysztof Piskuła (2/0), Ryszard Remień (31/2), Dariusz Skrzypczak (34/9).
Napastnicy: Jacek Dembiński (11/1), Jerzy Podbrożny (34/25), Mirosław Okoński (3/0), Mirosław Trzeciak (27/12).
Sezon 2025/26 – po prostu mistrz
W 2025 roku podopieczni Nielsa Friedriksena wykorzystali na trzy kolejki przed końcem potknięcie Rakowa Częstochowa, który przegrał z Jagiellonią Białystok 1:2. Dzięki zwycięstwu nad Legią w Warszawie 1:0 (gol Irańczyka Alego Gholizadeha) wyszli na pozycję lidera, której nie oddali do końca. Filarami drużyny z Poznania okazali się niezastąpiony bramkarz Bartosz Mrozek oraz obcokrajowcy w osobach Portugalczyków Joela Pereiry i Afonso Sousy, wspominanego Gholizadeha, Chorwata Antonio Milicia i Szweda Mikaela Ishaka.
Po raz trzeci w historii Lech obronił mistrzowski tytuł bez żadnych dodatkowych smaczków. Obyło się bez kontrowersji, dramatycznych zwrotów akcji czy matematycznych kalkulacji. Na dwie kolejki przed końcem Poznaniacy ograli na wyjeździe Radomiaka 3:1 i zapewnili sobie 10. mistrzowski tytuł.
„Kolejorz” okazał się najlepszy, choć 12 meczów zremisował i poniósł sześć porażek. Lech potrafił regularnie punktować w kluczowych momentach sezonu. To najstabilniejszy obecnie polski klub. Wydaje się, że działacze z Poznania wreszcie poszli po rozum do głowy i nauczeni na licznych błędach otrzymali najlepszą nagrodę za cierpliwość i chłodną głowę.
W 2026 roku mistrzami Polski w barwach Lecha zostali:
Bramkarze: Plamen Andrejew (1/0), Krzysztof Bąkowski (0/0), Bartosz Mrozek (33/0), Mateusz Pruchniewski (0/0).
Obrońcy: Elias Andersson (0/0), Alex Douglas (7/0), Robert Gumny (21/0), Michał Gurgul (31/1), Hubert Janyszka (0/0), João Moutinho (12/0), Joel Pereira (31/2), Antonio Milić (24/2), Wojciech Mońka (19/0), Bartosz Salamon (0/0), Mateusz Skrzypczak (21/1), Maciej Wochtowski (0/0).
Pomocnicy: Leo Begntsson (33/6), Sammy Dudek (1/0), Bryan Fiabema (10/2), Ali Gholizadeh (19/6), Tymoteusz Gmur (0/0), Daniel Håkans (9/1), Taofeek Ismaheel (21/1), Filip Jagiełło (27/1), Antoni Kozubal (32/1), Kornel Lisman (13/0), Radosław Murawski (3/0), Timothy Ouma (21/0), Luis Palma (31/10), Gísli Þórðarson (13/2), Patrik Wålemark (17/2).
Napastnicy: Yannick Agnero (27/3), Bartłomiej Barański (0/0), Mikael Ishak (31/16), Kamil Jakóbczyk (1/0), Pablo Rodriguez (27/3), Filip Szymczak (4/0), Wojciech Szymczak (0/0).

Grzegorz Ziarkowski
Foto: facebook.com/Lech Poznań








