Trzynaste urodziny

Dla nas to szczęśliwa trzynastka.

Paweł Król
Jakby to było wczoraj, a od założenia strony faktycznie mija już 13 lat…
Od tego czasu sporo się na świecie zmieniło, nie wyłączając środowiska medialnego. My jednak nadal trwamy w niezmienionej formie, co postrzegam jako rodzaj wewnętrznej siły, odpornej na wszelkie nowoczesne tendencje. Dalej o piłce i wokół piłki z sercem i szacunkiem, bez plotkarstwa i pochopnych sądów. Historycznie i publicystycznie. Niekiedy poważnie, a innym razem z przymrużeniem oka. Otwarte cykle. Relacje z podróży. Może nie za często, ale kiedy akurat chcemy i możemy. Trzynastka niech nie będzie przeklęta jak w sztampowych horrorach i pozostanie wyłącznie liczbą, którą – w znaczeniu wieku naszej strony – kiedyś podwoimy. Byłoby wspaniale… W końcu z tym numerem na plecach występowali nie byle jacy piłkarze z dwóch różnych epok, zresztą z wielkim powodzeniem, jak np. Gerd Müller czy Michael Ballack, czyli obywatele Niemiec, a właśnie cykl o Bundeslidze wciąż mam zaszczyt prowadzić.

Marcin Wandzel
Liczba „13” w futbolu kojarzy mi się z trzynastym Pucharem Europy Realu Madryt. 15 goli GOAT-a, Cristiano Ronaldo w całych rozgrywkach, przewrotka Garetha Bale’a (rezerwowego!) w finale i ten wspaniały skład. Na grafice wyglądający idealnie:

Za chwilę CR7 odszedł do Juventusu, trener – Zinédine Zidane, rzucił robotę (potem wrócił i nawet wygrał La Ligę), pojawił się chwilowy kryzys. Ale też za chwilę pojawili się Vini Jr., Jude Bellingham, Thibaut Courtois i… dwie kolejne Ligi Mistrzów.
Jako się rzekło, lata lecą. Dziś z tamtej ekipy został już tylko Dani Carvajal. Jego następca – Trent Alexander-Arnold, coś czuję, nie przejdzie na emeryturę bez kolejnego Pucharu Europy.
Aha, w finale Królewscy pokonali Liverpool. Wydarzyło się to 28 maja 2018 r. na Stadionie Olimpijskim w… Kijowie. Tak, w Kijowie. Szybko świat poszedł w złym kierunku.

Grzegorz Ziarkowski
U mnie będzie trochę trzynastek. Rok 2013 zaczął się dla mnie nieszczególnie, tak jak i skończył 2012. Była smuta po starym futbolnecie, na szczęście życie nie znosi próżni. Bodaj Maciek Słomiński wysłał maila z linkiem do slowfoot.pl i zaprosił do pisania.
Akurat w marcu 2013 była 30. rocznica wyeliminowania przez łódzki Widzew słynnego Liverpoolu i krótkim tekstem o tym wydarzeniu zadebiutowałem na portalu. Czy sądziłem, że zakotwiczę tutaj aż 13 lat? Raczej nie, aczkolwiek wtedy potrzebowałem takiej stabilizacji.
Dość osobistych wycieczek. W 2013 roku reprezentacja Polski rozegrała 13 meczów. Rok zaczynał Waldemar Fornalik, który prowadził nas w jedenastu spotkaniach i zdążył przerżnąć nam eliminacje do mundialu w Brazylii. Były dwie porażki z Ukrainą, tradycyjnie dostaliśmy w trąbę od Anglików, był też mało chwalebny remis z Mołdawią na wyjeździe, który przy niedawnym wyczynie orłów Fernando Santosa jawi się jako… sukces.
Pod koniec roku Zbigniew Boniek powierzył funkcję selekcjonera Adamowi Nawałce. Ten rozpoczął od porażki 0:2 ze Słowacją we Wrocławiu. Akurat pofatygowałem się na to spotkanie i najlepszego wrażenia drużyna Nawałki na mnie nie zrobiła. Tak jak i zdjęcie zrobione starym Samsungiem (poniżej). Na moje nieszczęście, był to mecz nr… 12 w 2013 roku.

Na ostatni, trzynasty mecz w Roku Pańskim 2013, a drugi pod wodzą pana Adama, już nie pojechałem. Zresztą, też za bardzo nie było czego oglądać. Zremisowaliśmy w Poznaniu z Irlandią 0:0, co niektórzy odebrali jako postęp, bo dziewięć miesięcy wcześniej drużyna Fornalika przegrała w Dublinie 0:2.
Jako ciekawostkę podam skład z tamtego, 13. w 2013 roku, spotkania – Nawałka prowadził naprawdę szeroko zakrojoną selekcję.
Polska: Wojciech Szczęsny – Piotr Celeban, Łukasz Szukała, Marcin Kowalczyk, Adam Marciniak – Piotr Ćwielong (81. Paweł Olkowski), Michał Pazdan, Krzysztof Mączyński (59. Tomasz Jodłowiec), Jakub Błaszczykowski (89. Marcin Robak), Waldemar Sobota (81. Tomasz Brzyski) – Robert Lewandowski (59. Łukasz Teodorczyk).

Łukasz Wierzbowski
W tym roku, kibiców piłki nożnej czekają kolejne, XXIII finały mistrzostw świata. W historii dotychczasowych mundiali, trzynaście reprezentacji dotarło do wielkiego finału: Brazylia (siedem razy w finale; pięciokrotny mistrz świata); Niemcy (osiem razy w finale, czterokrotny triumfator), Włochy (sześć razy w finale; czterokrotny mistrz), Argentyna (sześć razy w finale; trzykrotny triumfator), Francja (cztery razy w finale; dwukrotny mistrz świata), Urugwaj (dwa zwycięskie finały), Anglia (jeden zwycięski finał), Hiszpania (również jeden finał zakończony triumfem), a także Holandia (trzykrotny udział w finale, za każdym razem przegrany), Czechosłowacja (dwie finałowe porażki), Węgry (także dwie finałowe klęski), Szwecja i Chorwacja (obie z jednym przegranym finałem na koncie).

Dariusz Kimla
Urodziłem się 13 czerwca (w 70. rocznicę powstania Cracovii), moja młodsza córka przyszła na świat 13 lutego (w 106. rocznicę powstania Hajduka Split), mieszkałem przez 13 lat w mieszkaniu pod numerem 13, w szkole średniej miałem nr 13 w dzienniku.
Korzystając z okazji, chciałbym podziękować Ekipie z Redakcji, dla każdego mam niespodziankę:
Paweł Król – znawca niemieckiego (i nie tylko) futbolu, mój serdeczny Przyjaciel, z którym pracowałem w jednej fabryce przez 13 lat (niemieckiej). Paweł, łap:

Marcin Wandzel – znakomite pióro, nikt inny nie wie tyle zarówno o piłce, co i o muzyce. Niespodzianka – Real Madryt zdobył 13 Superpucharów Hiszpanii 🙂
Łukasz Wierzbowski – bardzo dopracowane teksty, dbałość o szczegóły, ogromna praca włożona w każdy jeden artykuł; ciekawostki, smaczki – to domena Łukasza, który doszedł do nas w 2021. Chciałem wybrać mój ulubiony tekst, i poległem. Wszystkie są świetne. Wobec tego linkuję 13. z kolei – KLIK.
Maciek Słomiński – ojciec założyciel tego sajta, jedno z najlepszych piór w Polsce. Maćku, nasz ulubiony Mundial to Mexico86 – to był trzynasty turniej MŚ.
Grzegorz Ziarkowski – największy znawca polskiego futbolu jakiego znam, ogromna wiedza o rodzimej piłce, najbardziej „płodny” redaktor naszej strony. Szacunek. I drobna ciekawostka, o której Pan Redaktor przecież wie, ale nie zaszkodzi przypomnieć – Widzew Łódź to rekordzista ligowych wygranych z rzędu – 13 (5 kwietnia – 9 sierpnia 1997).
Dla siebie też coś mam. Tak się jakoś ułożyło, że w rankingu grajków akurat na 13. pozycji był mój ulubiony piłkarz. Cóż za przypadek…
Dziękuję Wam za współpracę.